Suallar və cavablar

[klarikafoolish]

İşdən çıxanda hava çox isti idi. Bakının yayı, bilirsiniz. Hər tərəf qaynar, insanlar tələsir, maşınlar siqnal çalır. Mən metrostansiyaya tərəf gedirdim. Yolda bir dostumdan mesaj gəldi. "Mostbetdə qeydiyyat keçə bilmirəm, nə etməliyəm?" yazmışdı. Bu dostum Elçin idi. Bir neçə gün əvvəl ona bu platformadan danışmışdım, maraqlanmışdı. Mən də ona yazdım: "Problem nədir?" Dərhal cavab gəldi: "Hər şeyi yazıram, amma son addımda ilişir". Mən güldüm. "Sən mostbet gyakori kérdések bölməsinə baxdın?" yazdım. "Nədir o?" – soruşdu. "Tez-tez verilən suallar. Hər şey yazılıb orada" dedim. Elçin baxacağını dedi.

Metroya mindim, evə gələndə çantamı yerə qoydum, üstümü dəyişdim. Otaqda oturdum. Telefonuma baxdım. Elçin hələ yazmamışdı. Yəqin məşğuldur. Mən də tək qalmışdım. Həmin gün işdə çox yorulmuşdum. Gözlərim ağrıyırdı, boynum tutulmuşdu. Dincəlmək istəyirdim, amma yatmaq hələ tez idi. Divana uzandım, telefonumu götürüb vərəqləməyə başladım.

Birdən ağlıma gəldi – axı mən də bir müddətdir bu platformaya girməmişdim. Elçinə məsləhət görürdüm, amma özüm baxmadım. Düşündüm, niyə olmasın? Kiçik bir məbləğ yükləyib, vaxt keçirərəm. Proqramı açdım. Balansımda bir az pul qalmışdı əvvəldən. On manat. Oynamağa başladım.

Əvvəlcə yavaş-yavaş, kiçik mərclərlə. Qazandım, uduzdum, sonra yenə qazandım. Həyəcanlanmırdım, çünki çox yorğun idim. Sadəcə barmaqlarım hərəkət edirdi, gözlərim ekrana baxırdı. Elə bil avtomatik rejimdə idim. Yarım saat keçmişdi ki, balansım iyirmi manata çatmışdı. Ürəyim bir az döyünməyə başladı, amma hələ də idarədə idim.

Elçin yazdı: "Baxdım o suallara, həll oldu. Sağ ol". Mən "yaxşı" yazdım, qayıtdım oynamağa. Balansım otuza çatdı. Sonra qırxa. Artıq oyanmışdım, yorğunluq getmişdi, yerində həyəcan gəlmişdi. Hər dəfə qazandıqda daha çox oynamaq istəyirdim. "Bir az da" düşüncəsi beynimdə cingildəyirdi.

Balansım əlli manata çatdı. O nöqtədə dayanmalı idim. Bilirdim. Amma dayana bilmədim. "Bəlkə yüz olar?" dedim öz-özümə. Oynamağa davam etdim. Qazandım, altmış oldu. Sonra yetmiş. Ürəyim elə döyünürdü ki, nəfəs almaqda çətinlik çəkirdim. Yetmiş səksənə çatdı. Səksən doxsana. Doxsan yüzə.

Yüz manat. On manatla başlamışdım, indi yüz manat qazanmışdım. Əllərim titrəyirdi. Telefonu yerə qoydum. Bir neçə saniyə gözlədim. "Çıxart" dedim öz-özümə. Telefonu götürdüm, barmağım çıxarış düyməsinin üstünə getdi. Amma basmadım. "Bir az da" səsi daha güclü idi. Oynamağa davam etdim.

Uduzdum. Yüz səksənə düşdü. Ürəyim sıxıldı. "Qaytararam" dedim. Oynadım, səksən altmışa düşdü. Nəfəsim daraldı. Yenə oynadım, altmış qırxa düşdü. Qırx iyirmiyə. İyirmi ona. On sıfıra. Balansım sıfırlandı.

Telefonu yerə qoydum. Otaqda sükut. Kənardan maşın səsləri gəlirdi. Mən oturub qalmışdım. Birdən Elçinin mesajı yadıma düşdü. mostbet gyakori kérdések – tez-tez verilən suallar. Mən də indi özümə sual verdim: "Niyə dayanmadın?" Cavab vermək çətin idi. Həyəcan, tamah, "bir az da" düşüncəsi – bunlar məni uduzdurmuşdu.

Axşam yeməyində arvadım gördü ki, halım yaxşı deyil. "Nə olub?" – soruşdu. "Heç" – dedim. "Yorğun görünürsən" – dedi. Mən gülümsədim, "bir az" dedim. Amma əslində yorğunluq deyildi. Mən özümdən narazı idim. O gün səhər işdə çox iş görmüşdüm, yorulmuşdum. Axşam isə dincəlmək əvəzinə, özümü daha da yormuşdum. Üstəlik, pul da itirmişdim.

Yatağa uzandım, tavanı süzdüm. Fikirləşdim – mən Elçinə suallara baxmasını məsləhət görmüşdüm, amma özüm ən vacib sualı özümə verməmişdim. "Nə vaxt dayanmalı?" Bu sualın cavabını bilirdim, amma əməl etməmişdim. O gecə qərar verdim – bundan sonra hər oyundan əvvəl özümə bu sualı verəcəyəm. Və cavabı tapdıqdan sonra oynayacağam.

İndi həftədə bir dəfə oynayıram. Oynamazdan əvvəl öz-özümə deyirəm: "Bugünkü limitin nədir? Nə vaxt dayanacaqsan?" Cavabları bilirəm. Qazansam da, uduzsam da – dayanıram. Çünki o gün başa düşdüm ki, ən böyük qələbə yüz manat qazanmaq deyil. Ən böyük qələbə, öz sualına özünün cavab verməkdir. Mən indi cavabımı bilirəm. Və bu, mənim üçün bütün suallardan, bütün cavablardan daha dəyərlidir. Elçin hələ də vaxtaşırı mənə suallar yazır. Mən cavablandırıram. Amma hər dəfə ona yazanda, əvvəlcə özümə yazıram – "sən öz sualını unutma".